De gelukkige ontvanger van het vergeten verhalen reisfonds 2009 is... Fatos Vladi, journalist voor onder meer radio 1. Vladi gaat een verhaal maken over radio's voor de onaanraakbaren in India. Meer weten? Lees hier het juryrapport. Het reisfonds bedraagt €2500. De inzender kan dan met behulp van dit geld zijn journalistieke productie realiseren en zo een vergeten verhaal aan de vergetelheid ontrukken...

Het Vergeten Verhalen reisfonds wordt gefinancierd door Free Voice, een organisatie die zich inzet voor persvrijheid in het zuiden. 

Juryrapport Reisfonds

Ik zal me dit jaar in mijn juryrapport dus beperken tot voorstellen die zijn ingediend voor het Reisfonds van de Dirk Scherpenzeel-stichting. Het Reisfonds heeft als bedoeling om het maken van verhalen die in de media onderbelicht zijn gebleven, alsnog mogelijk te maken. Daarvoor stelt het fonds een reisbeurs van 2500 euro ter beschikking. In de jury zitten Kees Schaepman, onder meer voormalig voorzitter van de NVJ en tot zeer recent hoofdredacteur van VPRO Radio, John Vervoeven, hoofdredacteur van Onze Wereld, Hille Takken, coordinator van de Dirk Scherpenzeel Stichting en ik, Garrie van Pinxteren voormalig correspondent in China en Bolivia.

We hebben dit jaar veel voorstellen ontvangen, Daarom allereerst veel dank aan iedereen die een voorstel heeft ingestuurd. Het aantal inzendingen lag tegen de 30.  Het niveau van die voorstellen was hoog, de onderwerpen zeer divers.  Opvallend was daarbij het relatief grote aantal inzenders van journalisten uit zogenaamde onwikkelingslanden zelf. De jury had best graag meer inzenders de kans willen geven om hun verhaal-ideeen tot uitvoering te brengen, sommige ideeen hebben we met pijn in ons hart terzijde geschoven.

Het idee waarvoor dat bij uistek geldt, is ‘Zwarte huid, Oranje hart’ van Griselda Molemans. Dat willen we daarom graag een eervolle vermelding geven. Haar verhaal gaat- mag ik het zeggen, Griselda?  Zit je in de zaal? Het gaat over de afstammelingen van Afrikaanse soldaten die in de negentiende eeuw door de Nederlandse overheid voor het leger in Nederlands-Indië zijn geworven in het huidige Ghana. We wensen je veel succes bij de realisatie ervan, wij vinden het een prachtig idee.

Ik wil u graag een inkijkje geven in hoe we als jury te werk zijn gegaan. We hebben allereerst gelet op de mate waarin een verhaal ook echt vergeten is. Er waren veel op zich heel interessante, goed uitgewerkte verhalen bij die toch zijn afgevallen. Dat was dan ofwel omdat ze of al voldoende verteld zijn, of omdat we verwachten dat we die verhalen binnenkort zeker te horen zullen krijgen, zoals verhalen die te maken hebben met het WK in 2010.

We hebben daarnaast gekeken naar de praktische haalbaarheid. Een praktisch sterke en duidelijke uitwerking en bekendheid met het gebied werkten in het voordeel voor de indiener. Net als lokale contacten. Verder hebben we gelet op publicatiemogelijkheden. We willen graag dat het vergeten verhaal ook inderdaad onder de aandacht van een breder publiek komt.

Als jury vonden we het ook van belang dat de indieners een goede ‘vertaalslag’ hadden gemaakt. Daarmee bedoel ik: dat ze hadden bedacht hoe je een interessant verhaal met bredere relevantie ook pakkend kunt vertellen. Vaak bleek dat te zijn door het verhaal vanuit een klein, specifiek voorbeeld of een specifieke situatie te vertellen.

En dan nu: Het verhaal dat we uiteindelijk hebben gekozen. Het gaat eigenlijk om een serie van drie zeer plaatselijke, kleine verhaal met een veel bredere relevantie. De verhalen gaan over de vraag hoe de mobiele telefoon, maar ook media als de radio, het leven van traditioneel geisoleerde en gediscrimineerde groepen, in dit geval de kaste van de onaaraakbaren in India, aan het veranderen is. Om dat zichtbaar te maken, wil de indiener onder meer een tienjarige jongen uit een sloppenwijk volgen die net een radio heeft gekregen van de plaatselijke overheid. Ook gaat er een verhaal over de invloed van de mobiele telefoon op de onaanraakbaren. ,,Met een mobiele telefoon zijn die niet langer onaanraaktbaar, schrijft de indiener. ,,A Dalit with a mobile phone is no longer untouchable, because he is in touch with the rest of the world.” De aanpak is multimediaal, met bijdragen voor zowel geschreven pers als voor de radio en in de vorm van video. Het plan is afkomstig van de van origine Albanese journalist Fatos Vladi.

Hartelijk gefeliciteerd.