Het vergeten verhaal

De Dick Scherpenzeel Stichting organiseerde van 2004 tot en met 2010 jaarlijks ‘Het vergeten verhaal’. Met dit project wilde de Dick Scherpenzeel Stichting aandacht vragen voor interessante en belangwekkende ontwikkelingen in het buitenland die niet of nauwelijks aandacht gehad hebben in de Nederlandse media.

Het zijn blinde vlekken in de journalistiek, want waarom horen we over sommige buitenlandse zaken nooit iets in Nederland? Dat heeft verschillende redenen, maar de belangrijkste lijkt toch: het is ver van je bed en dus niet interessant genoeg.

Als ergens een ramp gebeurt, wordt vaak iemand van Artsen zonder Grenzen gevraagd er iets over te zeggen. Nog liever een Nederlander, want de eindredacteur van een medium heeft het liefst een Nederlandse insteek. Daar kunnen lezers of kijkers zich mee identificeren. Omdat het niet altijd mogelijk is, blijven veel onderwerpen en ontwikkelingsvraagstukken in niet-westerse landen liggen.

Een andere moeilijkheid waardoor blinde vlekken onstaan is het budget. Een correspondent in het buitenland is gewoonweg duur. Daarbij is het werk niet altijd ongevaarlijk. In landen van oorlog vliegen de kogels de journalist soms letterlijk rond de oren. Op die manier is het voor de correspondent lastig werken. Joris Luyendijk was jarenlang correspondent in het buitenland. In zijn boek ‘Het zijn net mensen’ beschrijft hij de moeilijke omstandigheden waarin hij moest werken. Overigens won hij daarom met dat boek in 2006 de Dick Scherpenzeelprijs.dsp-2011-a